تقصيرى است كه بايد لعنت تا پشت هفتم او برسد برخى چنين توجيه كردند كه كليت ندارد و مقصود اين است كه بسا چنين باشد و آن هم در صورتى است كه بكردار پدران خشنود باشند چنانچه رسيده است كه امام قائم ( ع ) اولاد قاتلينِ امام حسين را مىكشد براى آنكه بكردارِ بدِ پدرانِ خود خشنودند . من گويم ، ممكن است مقصود آثار دنيوى باشد چون فقر و بلا و بيمارى و ستم كشى چنانچه در بيشتر اولادِ ظَلَمه محسوس است و اين عقوبت پدران است زيرا مردم براى دوستى فرزندان از گناه خوددارى كنند و خدا به فرزندانِ خوبِ آنان در آخرت عوض مىدهد چنانچه خدا در قرآن مىفرمايد ( 9 سوره نساء ) : « بايد بترسند آنها كه اگر اولاد ناتوانى بجا نهند و آنها بيمنا كند » تا آخر آيه ، و اين بر مذهب عدليه جائز باشد . از مجلسى ( ره ) - « إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ » بيضاوى گفته : يعنى كبائر گناهانى كه خدا و رسولش شما را از آن نهى كرده‌اند « ما براى شما مىآمرزيم گناهانِ صغيره را » و آنها را محو مىكنيم از شما « و شما را به منزلى ارجمند مىبريم » يعنى به بهشت و آنچه وعدهء ثواب بدان داده شده است و يا آنكه شما را محرمانه وارد مىكنيم ، انتهى . و ما در اينجا بايد معنى كبائر و شمارهء آنها را تحقيق كنيم : شيخ بهائى ( ره ) گفته : اكابر را در تحقيق كبائر اختلاف است : 1 - هر گناهى كه خدا در قرآن بر آن عقاب معين كرده است . 2 - هر گناهى كه براى آن حد معين شده يا عقاب معين شده . 3 - هر گناهى كه ارتكابِ آن دلالت بر بىاعتنائى به دين دارد . 4 - هر گناهى كه حرمتش به دليلِ قطعى ثابت است . 5 - هر چه در قرآن و سنت به شدت مورد تهديد است . 6 - از ابن مسعود كه هر چه از اول سوره نساء تا آيهء 31 از آن نهى